Wracając do hipotezy z początku: BPMN był w programie. To konkretna metodyka, której można było się nauczyć. Rozmowy o przyszłości IT — nie były. Były czymś, co działo się obok, w przerwach, na luźnych dyskusjach prowadzonych przez wykładowców-praktyków.

I z perspektywy dwóch lat widzę paradoks: BPMN dał mi narzędzie, którego używam codziennie. Ale to rozmowy o tym, gdzie idzie rynek IT, zmieniły coś bardziej fundamentalnego — pozwoliły mi przestać myśleć o własnej karierze jako o liście stanowisk, a zacząć myśleć o niej jako o świadomym ustawieniu się w trendach. To wpłynęło na decyzje, które dziś podejmuję. BPMN nie wpływa na decyzje — wpływa na to, jak je realizuję.

Jeśli sam rozważasz studia podyplomowe z BA — kilka praktycznych wniosków z mojego doświadczenia.

• Nie idziesz tam po wiedzę „od zera” — idziesz po słownik i strukturę. To, co robiłeś intuicyjnie, dostanie nazwę i metodykę. To więcej, niż się wydaje.
• Najwięcej wynosi się nie z najbardziej technicznych przedmiotów, tylko z tych, które każą myśleć o branży jako całości. Strategiczna perspektywa bywa cenniejsza niż konkretne narzędzie.
• Twoje doświadczenie właścicielskie nie jest balastem — jest przewagą. Patrzysz na procesy z perspektywy kogoś, kto za nie płacił. To diametralnie inna optyka niż perspektywa kogoś, kto je tylko opisuje.

Studia dały mi narzędzie i dały mi perspektywę. Po dwóch latach widzę, że perspektywa była ważniejsza — bo to ona zdecydowała, do czego to narzędzie wykorzystuję.